De meeste Veluwse wandelingen gaan over zand, heide en dennen. Deze gaat over water. De wandelroute Leuvenumse Bossen volgt de Leuvenumse beek — met ruim zeventien kilometer de langste beek van de Veluwe — door een bos dat zo oud en zo weinig Nederlands aanvoelt dat je halverwege even moet bijkomen van de gedachte dat je hier gewoon met de auto naartoe bent gereden.
Ik liep hier op een zwoele ochtend in augustus, vanaf parkeerplaats Poolseweg bij Ermelo. Wat me het meest bijbleef: de stilte, het reliëf in de bodem, en het feit dat je hier zes verschillende gemarkeerde routes kunt lopen zonder ooit twee keer hetzelfde te zien. Van 1,2 kilometer over verhard pad tot 15,5 kilometer door bosreservaat. In dit artikel zet ik ze alle zes op een rij, met de nieuwe namen en pijlkleuren zoals ze nu op het bord staan — want die zijn recent gewijzigd en veel routebeschrijvingen online lopen daarop achter.

Waarom de wandelroute Leuvenumse Bossen zo bijzonder is
Er zijn op de Veluwe mooiere heidevelden en er zijn indrukwekkendere zandverstuivingen. Wat het Leuvenumse Bos uniek maakt, is de combinatie: binnen één wandeling loop je door beekdal, oud loofbos, voormalig stuifzand, naaldbos en heide. Dat komt doordat het gebied precies op de overgang ligt tussen het hoge, droge Veluwemassief en het lage land richting het Veluwemeer.
De beek is de hoofdrolspeler. Hij ontspringt in de landbouwenclave rond Garderen, Uddel, Elspeet en Speuld, heet bovenstrooms Staverdense beek, in dit bos Leuvenumse beek en verderop Hierdense beek, en mondt ten noorden van Hierden uit in het Veluwemeer. Over die hele loop overbrugt hij zo’n 27 meter hoogteverschil — voor Nederlandse begrippen bijna alpien. Bovenstrooms van Leuvenum komen er maar liefst negentien zijbeken in uit, volgens De Bekenstichting.
Het tweede dat opvalt is het reliëf. De bodem golft. Je loopt over ruggen en door laagtes die geen mens heeft aangelegd: het zijn de resten van de stuifduinen die hier ooit lagen. In het strijklicht van de vroege ochtend of de late middag zie je dat het beste — dan tekenen de schaduwen de oude duinvormen af tussen de stammen.
En dan het bos zelf. Er staan hier grove dennen van wel tweehonderd jaar oud. Spechten broeden in de holtes, vleermuizen overwinteren erin. Waar Natuurmonumenten de uitheemse naaldbomen heeft weggehaald, groeit nu weer loofbos terug. Dat mengsel van oude aanplant en spontane opslag geeft het bos een rommelig, levend karakter dat je in strak beheerde productiebossen niet vindt.

Zo ontstond dit landschap: van zandwoestijn naar oud bos
Waar je nu tussen de bomen loopt, lag twee eeuwen geleden een woestijn. Door eeuwenlange overbegrazing, plaggensteken en houtkap was de vegetatie van de westelijke Veluwe verdwenen en kon het zand vrij spel krijgen. In deze streek ging het om zo’n 7.500 hectare actief stuifzand — dorpen en akkers werden er letterlijk door bedreigd.
In de negentiende eeuw werd daarom massaal bos aangeplant om het zand vast te leggen: grove den vooral, later aangevuld met fijnspar, douglas en Japanse lariks. Dat mijnhout was bovendien een verdienmodel. Zo ontstond het bos dat er nu staat — en dat is dus geen oerbos, maar een negentiende-eeuws bouwwerk dat inmiddels honderdvijftig jaar de tijd heeft gehad om zichzelf te worden.
Van dat stuifzand is nu nog zo’n 170 hectare over in het aangrenzende Hulshorsterzand, waar Natuurmonumenten sinds 2009 juist bomen wegzaagt om het zand weer te laten stuiven. Dat project heet Wuthering Heaths en is bedoeld voor soorten die alleen in dit extreme milieu overleven: nachtzwaluw, boomleeuwerik, zandhagedis en harkwesp. Een Atlantische woestijn, noemt Natuurmonumenten het — een landschapstype dat vrijwel alleen in Nederland nog voorkomt.
De papiermolens langs de beek
Langs deze beek stonden ooit drie watermolens. Ze maakten papier — daar had je schoon, helder beekwater voor nodig, en dat leverde de Leuvenumse beek. De Zandmolen dateert van 1692; in de jaren dertig van de achttiende eeuw beleefde de papierindustrie in dit beekdal haar hoogtepunt. Rond 1860 was het grotendeels voorbij: goedkoper geproduceerd papier elders maakte de molens overbodig.
Van de drie molens zijn alleen van de Zandmolen nog restanten zichtbaar. De 5,7 kilometer lange Zandmolenroute is naar die plek vernoemd. Iets verderop in het bos liggen de fundamenten van hoeve Beekhuizen, een middeleeuwse boerderij die pas in 1988 is afgebroken. De akkers en de omringende houtwallen — ooit aangelegd om vee en wild tegen te houden — zijn in het terrein nog steeds te herkennen. Je moet er even oog voor krijgen, maar zodra je het ziet, zie je het overal.
Startpunt: parkeerplaats Poolseweg en het informatiepaneel
Alle gemarkeerde routes starten bij parkeerplaats Poolseweg, aan de rand van het bos bij Ermelo. Bij de ingang staat een houten schuilhut met twee informatiepanelen: een groot overzichtsbord met de kaart en de negen hoogtepunten van het gebied, en een kleiner, oranje bord met de actuele routelijst.

Neem even de tijd voor dat grote bord voordat je vertrekt. Het benoemt negen hoogtepunten die je onderweg kunt tegenkomen: het reliëfrijke landschap, het bos op voormalig stuifzand, de Leuvenumse beek, de oude watermolen, de heide van het Cyriasische Veld, hoeve Beekhuizen, groot wild, roofvogels en spechten. Als je weet waar je naar kijkt, wordt een gewone boswandeling ineens een tocht door een landschap met een verhaal.
Let op — oude en nieuwe routenamen. Op het grote overzichtsbord staan nog de oude namen: Bosbaansroute (2 km), Koperroute (6 km), Sandbergroute (9 km) en Leuvenumse beekroute (15,5 km). Die kloppen niet meer met de pijlen in het veld. Op het kleinere oranje bord ernaast staat de actuele lijst. Natuurmonumenten vervangt de borden, maar tot die tijd: volg het oranje bord, niet de kaart.
De zes gemarkeerde routes vanaf de Poolseweg
Dit is de actuele lijst zoals hij in augustus 2026 op het informatiebord stond. Zes routes, allemaal met dezelfde start, allemaal met eigen pijlkleur op lage houten paaltjes.
| Route | Afstand | Pijlkleur | Ondergrond |
|---|---|---|---|
| Sandbergroute | 1,2 km | Roze | Verhard pad |
| Achterste Gatroute | 2 km | Oranje | Verhard pad |
| Koekoekroute (OERRR-rondje) | 2,2 km | Rood | Bos- en zandpad |
| Zandmolenroute | 5,7 km | Blauw | Onverhard |
| Slijpsteenroute | 8,4 km | Geel | Onverhard |
| Stille Eenzaamheidroute | 15,5 km | Bruin | Onverhard |

Welke route past bij jou?
- Sandbergroute (1,2 km, roze) en Achterste Gatroute (2 km, oranje) — beide over verhard, halfverhard pad en daarmee ook geschikt voor rolstoel, rollator en kinderwagen. Ideaal als je met minder mobiel gezelschap op pad bent, of als je na een blessure voorzichtig weer opbouwt.
- Koekoekroute (2,2 km, rood) — het OERRR-rondje van Natuurmonumenten, gemaakt voor gezinnen met kinderen. Zandpaden, veel variatie, korte afstand. Perfect met kleinkinderen.
- Zandmolenroute (5,7 km, blauw) — voor mij de mooiste verhouding tussen tijd en beleving. Je komt langs het voormalige stuifzand, de beek en het watervalletje bij de vroegere Zandmolen. Reken op anderhalf tot twee uur.
- Slijpsteenroute (8,4 km, geel) — de halve dag. Meer bos met rijke ondergroei, meer kans op sporen van reeën en zwijnen. Twee tot tweeënhalf uur stevig doorlopen.
- Stille Eenzaamheidroute (15,5 km, bruin) — de koningsroute, genoemd naar het gelijknamige bosreservaat. Vier tot vijf uur. Neem eten en drinken mee; onderweg is er niets.
De wandelroute Leuvenumse Bossen langs de beek: mijn favoriete ronde
Als ik één route zou moeten aanraden aan iemand die hier voor het eerst komt, is het de blauwe Zandmolenroute van 5,7 kilometer. Niet omdat de langere routes minder mooi zijn, maar omdat deze de essentie van het gebied in een dik uur samenvat: je begint in het hoge, droge bos, daalt af naar het beekdal, loopt een stuk langs het water en klimt er aan de andere kant weer uit.
Dat afdalen naar de beek is het moment. Het wordt koeler, de bodem wordt donkerder en vochtiger, en het geluid verandert. Langs de oevers groeien bosanemoon en dubbelloof. In natte periodes is de beek een echt kolkend riviertje; in droge zomers staat hij bijna droog en loop je langs een bedding van schoon zand. Beide zijn goed — het is dezelfde beek in een ander humeur.
Wat je onderweg ziet liggen, is trouwens geen rommel. Waterschap Vallei en Veluwe, de provincie Gelderland en Natuurmonumenten hebben de beek de afgelopen jaren hersteld door op zeven plekken zand uit het Hulshorsterzand in de bedding te storten en dood hout in het water te leggen. Het water heeft dat zelf verdeeld, waardoor de beek ondieper werd en weer is gaan meanderen. Zeldzame soorten als de beekprik en de bosbeekjuffer zijn teruggekeerd, en de beek werkt nu als natuurlijke klimaatbuffer die bij hevige regen water vasthoudt in plaats van het snel af te voeren.

Bosreservaat de Stille Eenzaamheid
De langste route dankt haar naam aan een bijzonder stuk bos: de Stille Eenzaamheid, 87,5 hectare die sinds 1997 als bosreservaat is aangewezen. Daar wordt niet meer beheerd. Geen kap, geen opruimen, geen aanplant — het bos mag zich volledig spontaan ontwikkelen. Op de beekrug staan eik en beuk, westelijk daarvan grove den met heide in de ondergroei. Dat je er omgevallen stammen ziet liggen te vergaan is precies de bedoeling: dood hout is een van de rijkste habitats die een bos kan hebben.
Zelf een route bouwen met het wandelnetwerk Veluwe
Naast de gemarkeerde rondjes van Natuurmonumenten loopt hier ook het wandelknooppuntennetwerk van de Veluwe. Bij de Poolseweg staat keuzepunt F16, met verwijzingen naar F17 en C97. Op zo’n paal zie je twee dingen tegelijk: de gekleurde pijlen van de vaste routes, en de blauwe knooppuntbordjes van het netwerk.

Het principe is simpel. Je stippelt vooraf een rij knooppuntnummers uit — bijvoorbeeld F16, F17, C97 en terug — en volgt in het veld steeds het bordje naar het volgende nummer. Zo maak je een route op maat: precies zo lang als jij wilt, en je kunt hem onderweg inkorten of verlengen zonder ooit de weg kwijt te raken.
Voor 40-plussers is dat om een praktische reden fijn: je zit niet vast aan het rondje dat je bij vertrek koos. Voelt de knie na zeven kilometer toch minder dan gedacht, dan knip je bij het eerstvolgende knooppunt gewoon een stuk af. Dat is precies de flexibiliteit die je wilt als je verstandig aan het opbouwen van je wandelconditie bent.
Wild spotten: herten, zwijnen en de ijsvogel
Het informatiebord bij de ingang heet niet voor niets “Schuilplaats voor herten en wilde zwijnen”. Edelherten, reeën en wilde zwijnen zijn dol op dit oude bos. Overdag zie je ze zelden — ze laten wel overal sporen achter. Zwijnen wroeten de bosbodem om tot omgewoelde plekken die eruitzien alsof er een kleine ploeg langs is geweest. Een reeënpootafdruk in het zand lijkt op twee koffieboontjes naast elkaar; die van een zwijn is ronder en breder.
In de bossen en op de omliggende velden jagen sperwer, buizerd en boomvalk. Vanaf maart kondigen de spechten het voorjaar aan met hun geroffel — hun schedelbouw is zo aangepast dat ze daar geen hersenschudding van krijgen. En langs de beek, als je stil genoeg bent en geluk hebt, schiet er een ijsvogel voorbij. Ook das, vos en boommarter leven hier.
De beste kans op groot wild heb je in het eerste uur na zonsopgang en het laatste uur voor zonsondergang, buiten het weekend, en als je langzaam loopt en vaak stilstaat. Blijf op de paden — juist doordat het bos daarbuiten met rust wordt gelaten, durven de dieren er te blijven.
Voor 40-plussers: waarom dit bos zo vriendelijk is voor je gewrichten
Als je de veertig gepasseerd bent, is de ondergrond waarover je loopt belangrijker geworden dan je misschien beseft. Kraakbeen herstelt trager, pezen worden minder elastisch, en het verschil tussen tien kilometer asfalt en tien kilometer bospad voel je de volgende ochtend.
De Leuvenumse Bossen zijn wat dat betreft ideaal. De paden zijn overwegend zacht zand en naaldenbedding: veel demping, weinig schokbelasting. Tegelijk is het terrein licht glooiend en ongelijk, en dat is een verkapte krachttraining voor je enkels, heupen en stabiliserende spieren. Elke oneffenheid vraagt een minicorrectie. Je traint je balans zonder dat het als training voelt — en balans is precies wat je na je veertigste actief moet onderhouden.
Drie praktische tips voor deze omgeving:
- Bouw op in stappen van ongeveer tien procent. Sprong van 5,7 naar 15,5 kilometer is bijna een verdrievoudiging. Loop eerst een paar keer de Zandmolenroute, dan de Slijpsteenroute, en pas daarna de lange. Zie ook: beginnen met wandelen na je 40e.
- Onderschat het losse zand niet. Vooral richting het Hulshorsterzand kost mul zand tot een derde meer energie dan verhard pad. Vijftien kilometer hier voelt als achttien elders.
- Gebruik de afdalingen bewust. Bergaf richting het beekdal wordt je quadriceps excentrisch belast — daar krijg je spierpijn van, en bij gevoelige knieën ook irritatie. Kleinere passen, iets meer knie-buiging, tempo eruit. Meer daarover in mijn artikel over wandeltechniek.
Twijfel je of stokken iets voor je zijn? Op de langere routes hier, met hun aanhoudende kleine hoogteverschillen, merk je het verschil echt. Lees dan wandelstokken: waarom je ze na je 40e serieus moet nemen.
Trailrunnen in de Leuvenumse Bossen
Hardlopen mag hier vrij op wegen en paden, en het is wat mij betreft een van de betere traillocaties van de noordwestelijke Veluwe. Het reliëf is niet zwaar, maar wel constant: je hebt vrijwel nergens honderd meter vlak. Dat maakt het uitstekend terrein voor rustige duurlopen op gevoel in plaats van op tempo.
De blauwe Zandmolenroute (5,7 km) en de gele Slijpsteenroute (8,4 km) zijn als hardlooprondje het prettigst — gemarkeerd, dus je hoeft niet op je horloge te turen. De bruine Stille Eenzaamheidroute van 15,5 kilometer is een mooie lange trail, maar dan wel met eigen drinken: onderweg is er geen enkel bevoorradingspunt.
Let op twee dingen. Ten eerste het zand: de losse stukken vragen om schoenen met wat meer grip en een stevige, niet te zachte zool — zie de beste trailschoenen voor 40-plus. Ten tweede het gedeelde gebruik: het is hier druk met wandelaars, honden en ruiters. Kondig jezelf aan bij het inhalen en houd rekening met paarden, die van achteren naderende lopers niet horen aankomen. Wil je hier je eerste trail lopen, begin dan bij beginnen met trail running.
Praktische informatie: parkeren, horeca, honden en OV
- Startpunt en parkeren: Parkeerplaats Poolseweg, 3852 PW Ermelo. Bekijk de parkeerplaats op Google Maps. Een tweede ingang ligt aan de Jhr. Dr. C.J. Sandbergweg. Kom in het weekend vroeg — na een uur of tien is het vol.
- Toegang: gratis, van zonsopgang tot zonsondergang.
- Horeca: Hotel-Restaurant De Zwarte Boer aan de Jhr. Dr. C.J. Sandbergweg in Leuvenum, op loopafstand van de tweede ingang. In het bos zelf is niets — geen kraampje, geen bankje met koffie.
- Honden: aangelijnd welkom op de paden, met één uitzondering: op het Cyriasische Veld mogen ze niet komen, omdat daar vee graast. Meer daarover in wandelen met de hond.
- Toegankelijkheid: de Sandbergroute (1,2 km) en de Achterste Gatroute (2 km) lopen over halfverhard rolstoelnatuurpad.
- Paarden en fietsers: er zijn aparte ruiter- en menpaden; fietsen mag op de wegen en fietspaden.
- Water: neem het mee. Er is geen tappunt. Op een warme dag reken ik op een halve liter per uur — zie hoeveel water meenemen tijdens het wandelen.
- Bereikbaarheid met OV: station Ermelo of Harderwijk, daarna bus of fiets. Met de auto ben je hier eerlijk gezegd praktischer af.
Wat er verder in je rugzak hoort voor een dag als deze staat in mijn wandeluitrusting-checklist. En omdat de langere routes hier al snel drie tot vijf uur duren: blaren voorkomen begint bij vertrek, niet bij de eerste hotspot.
Het beste seizoen voor de Leuvenumse Bossen
Voorjaar (maart–mei). Wat mij betreft het mooiste. De spechten roffelen, de bosanemonen bloeien langs de beek en het jonge beukenblad geeft het bos een groen licht dat je maar een paar weken per jaar krijgt. De beek staat na de winter nog goed vol.
Zomer (juni–augustus). Het bos is aangenaam koel op warme dagen — een van de weinige plekken op de Veluwe waar je in juli prettig een uur of drie kunt lopen. Wel kan de beek vrijwel droogvallen. Op de heide van het Cyriasische Veld staat de struikheide vanaf half augustus in bloei.
Herfst (september–november). Paddenstoelenseizoen, en dan vooral in het aangrenzende bos langs de beek. Ook de bronsttijd van het edelhert valt in september: in de vroege ochtend kun je met geluk burlende herten horen. Houd dan extra afstand — burlende bokken zijn onvoorspelbaar.
Winter (december–februari). Kaal, stil en verrassend goed voor sporen zoeken: in vochtig zand of sneeuw lees je precies wie er vannacht langsliep. Praktische tips staan in wandelen in de winter.
Goede schoenen maken hier echt verschil
Dit is geen bergterrein, maar onderschat het niet. Je loopt over los zand, boomwortels, vochtige beekoevers en op sommige plekken flink omgewoelde bosbodem. Wat je zoekt: een schoen met genoeg grip en torsiestijfheid om die oneffenheden op te vangen, en genoeg demping voor drie tot vijf uur op de been.
Lage of hoge schoen? Op de korte, verharde routes maakt het niets uit. Op de Slijpsteen- en Stille Eenzaamheidroute geeft een midhoog model wat extra enkelsteun op de ongelijke stukken — al is dat vooral een kwestie van gewenning en persoonlijke voorkeur. Ik heb de afwegingen op een rij gezet in lage of hoge wandelschoenen en in mijn gids over wandelschoenen kopen.
Eén ding specifiek voor dit gebied: fijn zand kruipt overal in. Lage schoenen zonder gaiter betekenen na afloop schoenen leegkiepen. Niet dramatisch, maar wel de reden dat ik hier zelf standaard iets hogere sokken draag.
Deze pagina kan affiliate links bevatten. Bestel je via zo’n link, dan kost het je niets extra en steun je deze site. Lees de affiliate disclaimer.
Veelgestelde vragen over de wandelroute Leuvenumse Bossen
Hoe lang is de wandelroute Leuvenumse Bossen?
Er is niet één route, maar zes. Vanaf parkeerplaats Poolseweg lopen de Sandbergroute (1,2 km), Achterste Gatroute (2 km), Koekoekroute (2,2 km), Zandmolenroute (5,7 km), Slijpsteenroute (8,4 km) en Stille Eenzaamheidroute (15,5 km). Voor een eerste kennismaking is de blauwe Zandmolenroute van 5,7 kilometer de beste keuze: ongeveer anderhalf uur, en je ziet bos, beek en voormalig stuifzand.
Waar kun je parkeren bij de Leuvenumse Bossen?
De hoofdingang is parkeerplaats Poolseweg, 3852 PW Ermelo — daar starten alle zes gemarkeerde routes en staat het informatiepaneel. Een tweede ingang ligt aan de Jhr. Dr. C.J. Sandbergweg, dicht bij Hotel-Restaurant De Zwarte Boer. Parkeren is gratis. Op zonnige weekenddagen is de Poolseweg vanaf een uur of tien vol; kom vroeg of wijk uit naar de Sandbergweg.
Zijn de routes geschikt voor rolstoel of kinderwagen?
Ja, twee ervan. De Sandbergroute (1,2 km, roze pijlen) en de Achterste Gatroute (2 km, oranje pijlen) lopen over halfverhard rolstoelnatuurpad en zijn ook prima te doen met kinderwagen of rollator. De vier andere routes gaan over los zand en ongelijke bospaden en zijn daarvoor niet geschikt.
Mag mijn hond mee de Leuvenumse Bossen in?
Honden zijn aangelijnd welkom op wegen en paden. De uitzondering is het Cyriasische Veld: daar grazen schapen en runderen en zijn honden niet toegestaan. Houd er verder rekening mee dat er groot wild leeft — een loslopende hond die een ree opjaagt, kost dat dier veel energie en jou een fikse boete.
Kun je hier edelherten en wilde zwijnen zien?
Ze leven er zeker, maar overdag zie je vooral hun sporen: omgewoelde bosbodem van zwijnen en pootafdrukken in het zand. De beste kans op een echte waarneming heb je in het eerste uur na zonsopgang of het laatste uur voor zonsondergang, op een doordeweekse dag, wanneer je langzaam loopt en regelmatig stilstaat. In september kun je in de vroege ochtend burlende edelherten horen.
Waarom kloppen de routenamen op het grote bord niet meer?
Natuurmonumenten heeft de routes in de Leuvenumse Bossen en het Hulshorsterzand recent hernoemd en van nieuwe kleuren voorzien. Het grote overzichtsbord dateert nog van daarvoor en noemt onder meer de Bosbaansroute, Koperroute en Leuvenumse beekroute. Zolang de nieuwe borden er niet staan, hangt er een klein oranje informatiebord met de actuele lijst. Volg dat bord en de pijlkleuren in het veld.
Valt de Leuvenumse beek echt droog in de zomer?
In droge zomers staat de beek op delen van zijn loop bijna droog. Dat is deels natuurlijk gedrag van een Veluwse beek en deels het gevolg van grondwateronttrekking en droge jaren. Na het beekherstel — waarbij zand en dood hout zijn ingebracht — houdt de beek water beter vast en herstelt hij sneller na regen. Ook een droogstaande beekbedding is trouwens de moeite waard: je ziet dan precies hoe het water zich door het zand heeft gewerkt.
Kun je in de Leuvenumse Bossen ook hardlopen?
Ja, hardlopen mag vrij op wegen en paden. Het zachte zand en het constante lichte reliëf maken het uitstekend trailterrein. De blauwe route van 5,7 kilometer en de gele van 8,4 kilometer lopen het prettigst als hardlooprondje. Neem eigen drinken mee en houd rekening met wandelaars, honden en ruiters.
Tot slot: een bos dat je twee keer moet lopen
De Leuvenumse Bossen geven zich niet in één wandeling bloot. De eerste keer loop je gewoon een mooi bos. De tweede keer — als je weet dat die golvingen oude stuifduinen zijn, dat die kuil in het bos een middeleeuwse hoeve was en dat het dode hout in de beek er met opzet ligt — loop je door honderdvijftig jaar landschapsgeschiedenis.
Doe het rustig aan. Neem koffie mee, ga bij de beek zitten en wacht tot het bos je vergeet. Dat is precies waar het na je veertigste om draait: niet harder, maar aandachtiger.
Meer inspiratie in de buurt? Bekijk mijn overzicht van de mooiste wandelroutes op de Veluwe, of steek de grens over naar de Utrechtse Heuvelrug met de wandelroute Soesterduinen en de wandelroute Lage Vuursche. Zoek je nog meer opties door heel Nederland, dan helpt wandelroutes in Nederland je verder.
Actuele informatie over het gebied, excursies en werkzaamheden vind je bij Natuurmonumenten Leuvenumse Bossen.

Bas is marathonloper uit Soest en de oprichter van 40plussporter.nl. Hij traint 4 tot 6 keer per week, met wekelijkse baantraining bij AV Pijnenburg en begeleiding van een trainer. Zijn PR’s: 2:44:40 op de marathon (Amsterdam) en 1:20:47 op de halve. Volg zijn trainingen op Strava.



