Mijn eerste marathon: het complete verhaal van “nooit” naar 2:54 in Hannover

eerste marathon — Bas na de finish in Hannover

Mijn eerste marathon liep ik op 3 april 2022 in Hannover — en tot een half jaar daarvoor had ik altijd geroepen dat ik nóóit een marathon zou lopen. Dit is het volledige verhaal van die eerste marathon: hoe een impulsieve “ik ga mee” op de club uitmondde in maanden van gestructureerd trainen, een testwedstrijd, corona in de taper en uiteindelijk een finishtijd van 2:54:10. Inclusief mijn kilometertijden, mijn voeding onderweg en de lessen die ik jou meegeef voor jouw eerste keer.

Hoe mijn eerste marathon begon: een impulsieve “ja”

Na een 2021 waarin het me maar niet lukte om te pieken op de momenten dat het moest, zocht ik voor 2022 een groter doel. Iets waar écht een voorbereiding voor stond. Toen ik in oktober op de club kwam en de trainer vertelde dat er een groepje naar de marathon van Hannover ging, zei ik direct: “ik ga mee.” Tot dat moment had ik altijd gezegd dat een marathon niets voor mij was — dus toen ik thuiskwam met “eh… ik heb me zojuist aangemeld voor een marathon”, keek ook mijn vriendin wel even verrast op.

Eerst de basis: makkelijk 50 kilometer per week

De eerste opdracht van mijn trainer was duidelijk: zorg dat je in december “makkelijk” 50 kilometer per week kunt trainen. Niet meer — want dáárna zou het echte traject pas beginnen — maar daar moest ik wel klaar voor zijn. Die eerste stap ging soepel: vier keer per week trainen, tot net boven de 50 kilometer, beviel me prima. Trainen bij een vereniging hielp daar enorm bij — via de Atletiekunie vind je een club bij jou in de buurt, met trainers die je opbouw bewaken.

Dit is meteen de belangrijkste les die ik iedereen meegeef die aan een marathon trainingsschema begint: het schema is niet het startpunt. De basis eronder is het startpunt. Zonder die 50 kilometer per week als fundament was het blok dat volgde nooit gelukt.

Het trainingsblok: van 70 naar ruim 100 kilometer per week

In december kregen we de eerste weekschema’s. Direct vijf, liever zes keer per week trainen en qua intensiteit opbouwen — meteen weken van 70+ kilometer. En dat bleek ik heerlijk te vinden: gewoon uitvoeren wat er staat, zonder zelf te hoeven nadenken. Mijn vaste weekritme: maandag ruim een uur, dinsdag baantraining, woensdag 45 minuten, donderdag de gezamenlijke training, vrijdag rust, zaterdag de lange duurloop en zondag nog wat snelheidswerk.

Vooraf was ik bang voor overbelasting — ik was geen weken van 90 kilometer gewend, laat staan de ruim 100 die er uiteindelijk kwamen. Maar met slim plannen zat er tussen de trainingen genoeg rust om de volgende weer op te pakken. En slapen? In zo’n periode ga je liggen en ben je weg. Dat helpt het herstel enorm. Wil je weten hoe zo’n opbouw eruitziet, bekijk dan onze trainingsschema’s voor hardlopers.

De generale: 30 kilometer in Vorden

Begin maart stond de eerste echte test op het programma: de 30 van Vorden. Ik wist nog niet waartoe ik in staat was; de opdracht was “op gevoel lopen” en 2:05 zou een supermooie eindtijd zijn. Bij de start zocht ik mijn eigen tempo, zag een groepje vlak voor me en besloot — er stond flink wind — aan te haken om uit de wind te lopen. We liepen continu net onder de 4 minuten per kilometer. Eigenlijk te snel, maar het voelde méér dan makkelijk. Na 20 kilometer viel de groep uiteen; ik kon blijven volgen en finishte als eerste van de groep in 1:58.

Zo’n testwedstrijd is goud waard: je oefent je tempo, je voeding én het drinken onderweg onder wedstrijdomstandigheden. Precies wat je op de marathon zelf nodig hebt — en voor wie nog nooit langs een drankpost rende, dé kans om dat een keer mee te maken vóór de grote dag.

De taper: twee weken minder doen dan je wilt

Na het laatste grote trainingsweekend begon het gekste deel van de voorbereiding: de taper. Mijn aanpak — en die hanteer ik nog steeds — is maximaal twee weken afbouwen: in het laatste weekend vóór de taper nog één keer een groot blok, daarna een eerste taperweek waarin de omvang flink terugloopt maar er nog wat tempo in blijft, en dan de slotweek van maandag tot zaterdag met alleen korte, lichte prikkels — met de marathon op zondag als sluitstuk. Langer taperen voelt misschien veilig, maar je raakt vooral je ritme en scherpte kwijt.

Het lastigste van de taper is mentaal: je voelt je fit, je wílt trainen, en juist dan moet je op je handen zitten. Onthoud dat de vorm die je in drie maanden hebt opgebouwd niet verdwijnt in tien rustige dagen — hij komt juist bóven op wedstrijddag. Dat vertrouwen zou ik direct daarna hard nodig hebben.

Tegenslag in de taper: corona

De vorm was er, heel blijven was het enige dat nog telde. En juist toen, een kleine twee weken voor de marathon, kreeg ik voor het eerst corona. Ontzettend balen — trainen zat er even niet in. Het “voordeel”: ik zat toch al in mijn taperperiode. Waarschijnlijk omdat ik op dat moment superfit was, trok het snel weg. Misschien ben ik een dagje te vroeg weer rustig gaan trainen (ik voelde het nog in mijn luchtwegen), maar het vertrouwen bleef. Op de dinsdag voor de race nog één lichte sessie op de club, waar de trainer onze verwachte eindtijden doorgaf: “Bas, jij gaat 2:55 lopen.” Eh, oké — als jij het zegt. Zelf hield ik vast aan mijn eigen doel: onder de 3 uur.

Race-weekend in Hannover

Op vrijdag reden we naar Hannover — je eerste marathon meteen in het buitenland is een belevenis op zich. Ons appartement lag praktisch naast de start. Wat doe je die vrijdag en zaterdag? Eerlijk gezegd: zo min mogelijk. Startnummer halen, zaterdag een paar versnellingen, even de stad in voor een lunch en een taartje — maar vooral niet te veel kilometers maken. Als support waren de trainer, een paar medelopers en mijn vriendin mee; trainer en vriendin bemanden onderweg twee eigen drankposten. Op twee plekken een eigen bidon aangereikt krijgen — met Maurten-drank erin — is echt een luxe.

Waarom Hannover een prima eerste marathon is

Achteraf bleek Hannover een uitstekende keuze voor een debuut. Het parcours is grotendeels vlak en snel, de organisatie is Duits-degelijk en de stad is vanuit Nederland in een paar uur met de auto te bereiken — wel zo relaxed met supporters en bidons in de kofferbak. Het evenement is groot genoeg voor sfeer en publiek, maar kleiner en overzichtelijker dan de mega-marathons, waardoor je niet in gedrang start. En begin april is de kans op koel loopweer groot; voor mij, met een ochtend tegen het vriespunt, pakte dat perfect uit. Actuele informatie en inschrijven kan via de officiële site van de Hannover Marathon. Overweeg je liever een Nederlands debuut? Bekijk dan ook onze kalender met hardloopwedstrijden in Nederland.

De race: kilometer voor kilometer naar 2:54:10

Zondag 3 april, een frisse ochtend tegen het vriespunt — ideaal voor mij. Korte broek, shirt, en een jasje dat ik in de eerste kilometer bij onze supporters kon afgeven. Om 9 uur, na maanden trainen en vooruitkijken, klonk eindelijk het startschot. Het devies: rustig starten, net onder de 4:15 per kilometer. De eerste kilometers gingen direct lekker — eerder richting 4:05 — en dat voelde juist prettig: een beetje marge pakken. Groepjes waren er niet echt, dus ik wérd er zelf een: een aantal lopers vond mijn strakke tempo blijkbaar fijn en haakte aan. Prima — ik had toch veel trainingen alleen gelopen.

Na de eerste bidonpost liet ik de kop even overnemen, maar het tempo zakte meteen in. Daar zat ik niet op te wachten, dus nam ik ‘m direct weer over: metronoomtempo, kilometers wegtikken. Rond kilometer 22 begon ik mijn bovenbenen iets te voelen — geen paniek, het is ook best een afstand. Bij kilometer 26 de tweede bidonpost en flinke support vanaf de kant: weer een duwtje. Ik liep ruim onder het 3-uur-schema, maar ja — de marathon begint pas bij kilometer 32 à 35, dus focus houden.

Tot kilometer 32 bleef het goed gaan. Daarna ga je je benen echt voelen — logisch, ik was nog noóit voorbij deze afstand gekomen. Maar ondanks het kraken en piepen bleven de kilometers in het juiste tempo voorbijgaan, en mijn marge groeide naar 6 à 7 minuten. Bij kilometer 37-38 besloot de enige overgebleven loper uit het groepje te versnellen. Tegen mezelf gezegd: niet volgen, eigen tempo, je gaat fantastisch. Nog een Maurten-gelletje genomen en genoten van het publiek. De laatste kilometers gaan als een waas voorbij — kilometer 39, 40, 41 — en dan hoef je er ineens nog maar één. Die laatste kilometer zweef je bijna (niet naar je horloge kijken, dan valt het tegen). Vlak voor de finish nog mijn vriendin en de supporters gezien, en met een soort van juich en wat er na 42 kilometer nog over is van een glimlach kwam ik over de streep: 2:54:10. Niet normaal, wat was ik blij. De Duitse loper die me op het eind passeerde, kwam me na de finish nog bedanken voor “37 kilometer haaswerk” — dat is dan wel weer mooi.

Mijn kilometertijden (uit de GPS-data)

Voor wie van cijfers houdt: dit waren mijn doorkomsten, rechtstreeks uit mijn GPS-bestand (mijn horloge klokte uiteindelijk 42,5 km — bochten en uitwijken tellen mee). Je ziet precies wat ik voelde: strak op tempo tot kilometer 35, daarna langzaam inleveren, maar binnen de marge.

PuntDoorkomstTempo (per 5 km)
5 km0:20:114:02 /km
10 km0:40:294:04 /km
15 km1:00:394:02 /km
20 km1:20:504:02 /km
25 km1:41:164:05 /km
30 km2:01:464:06 /km
35 km2:22:194:07 /km
40 km2:43:274:14 /km
Finish (42,195 km)2:54:104:18 /km (slotstuk)
Doorkomsten marathon Hannover, 3 april 2022.

Mijn materiaal en voeding

Ik liep Hannover op Mizuno’s — toen nog zonder carbonplaat. Belangrijker dan het merk: het waren de schoenen waarop ik ook mijn lange duurlopen had getraind. Nul verrassingen op wedstrijddag. Qua voeding hield ik het bij wat ik in elke lange training had getest: Maurten-gels onderweg en Maurten-poeder in de bidons die ik bij onze eigen drankposten kreeg aangereikt. Ook dat is trainen zoals je racet — experimenteer nooit op de dag zelf. Meer daarover lees je in mijn gidsen over energiegels, koolhydraten stapelen en het wedstrijdontbijt.

Wat ik jou meegeef voor je eerste marathon

  • Bouw eerst een basis. Zorg dat je “makkelijk” zo’n 50 km per week loopt vóórdat het echte marathonblok begint.
  • Volg een schema en vertrouw erop. De structuur neemt beslissingsstress weg; jij hoeft alleen uit te voeren.
  • Plan een testwedstrijd. Een 30 km zoals Vorden leert je tempo, voeding én drankposten kennen onder echte omstandigheden.
  • Train zoals je racet. Test je gels, je drank, je schoenen en je ontbijt in de lange trainingen — nooit iets nieuws op raceday.
  • Start rustig en blijf bij je eigen tempo. De marathon begint pas bij kilometer 32; alles daarvoor is marge opbouwen zonder jezelf op te blazen.
  • Regel eigen support als het kan. Twee bekende gezichten onderweg met jouw eigen bidon zijn goud waard — voor je voeding én voor je kop.
  • Verwacht tegenslag. Ziekte, een mindere week — het hoort erbij. Fitheid die je maandenlang hebt opgebouwd, verdwijnt niet in tien dagen.

Veelgestelde vragen over je eerste marathon

Hoe lang moet je trainen voor je eerste marathon?

Reken op een gericht blok van 16 weken — maar alleen als je daarvóór al een stabiele basis hebt van pakweg 50 kilometer per week. Vanaf nul begin je dus eerder een jaar van tevoren met opbouwen dan vier maanden.

Welke eindtijd is realistisch voor een eerste marathon?

Dat verschilt enorm per loper. Een goede indicatie krijg je uit een testwedstrijd over 25-30 km in je voorbereiding, of uit je tijden op de halve marathon. Mijn trainer voorspelde op basis van mijn trainingen 2:55 — hij zat er 50 seconden naast.

Wat eet en drink je tijdens een marathon?

Wat je in je lange trainingen hebt getest — bij mij Maurten-gels en sportdrank. Als vuistregel: elke 25 tot 35 minuten koolhydraten binnenkrijgen en bij elke gelegenheid kleine slokjes drinken. Experimenteer nooit met iets nieuws op wedstrijddag.

Hoeveel kilometer per week train je voor een marathon?

Dat hangt af van je doel. Ik bouwde vanaf een basis van 50 kilometer per week op naar weken van 70, 90 en uiteindelijk ruim 100 kilometer — maar dat hoort bij een scherpe tijdsdoelstelling. Wil je vooral uitlopen, dan kom je met een piek rond 55 à 65 kilometer per week al heel ver. Belangrijker dan het absolute aantal is de geleidelijke opbouw: nooit meer dan zo’n tien procent erbij per week.

Van “nooit” naar “wanneer is de volgende”

Een paar uur na de finish plofte ik thuis op de bank met een welverdiend biertje, een zak chips en daarna sushi — je mag jezelf toch verwennen. En het gekke: na deze ervaring veranderde “nooit van mijn leven een marathon” in “wanneer doe ik de volgende?” Het volgen van een trainingstraject bleek precies bij me te passen: de structuur, het trainen, mezelf uitdagen. Inmiddels staan er drie op de teller — Rotterdam en Amsterdam (2:44:40) volgden — en die verhalen lees je binnenkort ook hier. Zelf aan de slag? Begin bij ons marathon trainingsschema en bouw het op zoals het hoort: eerst de basis, dan het blok, dan het feest.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven