Marathon Rotterdam ervaring: het complete verhaal van mijn leermarathon (2:56)

Marathon Rotterdam ervaring

Mijn marathon Rotterdam ervaring is misschien wel de leerzaamste uit mijn hardloopleven. Op papier: mijn tweede marathon, gefinisht in 2:56:34. In werkelijkheid: een verhaal van een gemiste marathon in 2023, een supervorm die in één modderplas kantelde, een sluimerende hakblessure, een haas die er onverwacht uitstapte op de Erasmusbrug — en de les dat de perfecte marathonvoorbereiding bijna niet bestaat. Dit is het complete verhaal, inclusief mijn GPS-splits en alles wat ik ervan heb geleerd.

2023: de valse start

Eigenlijk zou Rotterdam al in 2023 mijn tweede marathon worden, na mijn eerste marathon in Hannover. Maar een blessure in de trainingsperiode gooide roet in het eten — niets ernstigs, wel hardnekkiger dan gedacht, en meerdere weken niet kunnen trainen. Vlak ná de marathon was ik weer fit; wrang, maar zo gaat dat soms. Gelukkig kon ik iemand anders blij maken met mijn startbewijs, en die heeft er twee lopers mee gehaasd over de eerste 30 kilometer. Alsnog goed besteed dus. De rest van 2023 stak ik in rustig herstel en een langzame opbouw richting 2024.

Supervorm — tot die ene modderplas

De start van het traject richting Rotterdam 2024 verliep fantastisch. Doordat ik heel 2023 op deze marathon had gericht, was mijn lichaam er klaar voor: ik liep trainingen en tijden die ik nog nooit had gelopen. Wat voelde ik me sterk. En toen kwam de meest onbenullige tegenslag denkbaar. Tijdens een blokkentraining had ik net een gelletje genomen en zag ik een prullenbak langs de weg staan — handig, meteen weggooien. In mijn enthousiasme keek ik niet goed naar de grond, miste een modderplas precies in een klein bochtje, en ging vol onderuit.

Versuft lag ik op de grond; twee jongetjes vroegen bezorgd of het ging. Het voelde oké — koud, geen echte pijn — dus opgestaan, de jongens bedankt en de training afgemaakt. Een paar kilometer later begon mijn lijf te verstijven, logisch na zo’n klap. Een paar dagen last, tempo iets aangepast, en daarna leek alles weer normaal. Dat die val het begin was van alles wat volgde, zou ik pas eind 2024 ontdekken.

Trainen met een sluimerende blessure

In de weken erna kreeg ik een klein pijntje in mijn hak en achillespees. Niets ernstigs, leek het. En eerlijk: de koppigheid speelde mee — ik wilde niet twéé marathons op rij missen door een blessure. De bloktrainingen bleven goed gaan en tijdens het lopen had ik er nauwelijks last van. Dat is meteen het verraderlijke van dit soort blessures: sommige voelen júst buiten het lopen erger dan tijdens het lopen zelf, als spieren en pezen warm zijn. Ik bezocht een fysio; de achillespees leek licht geïrriteerd, maar niet ernstig. Dus doortrainen.

Achteraf mijn belangrijkste les: geblesseerd doortrainen is niet verstandig. Zet je herstel op één, blijf desnoods actief op de fiets om je fitheid te behouden, en ga altijd naar een specialist — en bij twijfel naar een twééde. Meer over veelvoorkomende klachten lees je in mijn artikelen over achillespeesklachten bij hardlopen en de meest voorkomende hardloopblessures; betrouwbare medische informatie vind je bij Sportzorg.nl. Dit verhaal is mijn eigen ervaring, geen medisch advies.

De generale in Vorden: precies verkeerd om

Net als voor Hannover liep ik de 30 van Vorden als testwedstrijd, dit keer mét opdracht: rustig starten, daarna versnellen. Nou — dat ging dus precies andersom. In plaats van eerst 10 kilometer rustig en dan 20 op tempo, liep ik het omgekeerde. Het gaf minder vertrouwen dan gehoopt. Tegelijk logen de trainingen er niet om: ik liep alle marathonblokken ruim boven mijn oude niveau, tempo’s van 4:00 per kilometer gingen verrassend makkelijk, en een eindtijd rond de 2:48 leek zeker niet onrealistisch.

De taper — en een haas

Twee weken voor de marathon begon zoals altijd mijn taper. Het trainingstraject sloot ik, ondanks het blijvende pijntje, goed af — en er kwam een extraatje: iemand bood aan te hazen op het 4-minuten-per-kilometer-tempo. Een marathon mét haas, wie wil dat nou niet? Eén ding zat me dwars: de rustige taperweken maakten de blessure niet minder, eerder iets erger. Maar tijdens alle blokken ging het goed, ook rond kilometer 32-35, dus geen reden voor paniek. Dacht ik.

De race: mijn marathon Rotterdam ervaring kilometer voor kilometer

14 april 2024. Vrijdag ervoor het startnummer gehaald, en dankzij mijn tijden mocht ik starten in het NK-vak — direct achter de echte toppers, wat een luxe. De trainer had een omkleedplek geregeld op een kilometer van start en finish; alles klopte. Met de haas en een loopster die hetzelfde tempo wilde lopen richting de start. Adrenaline, enthousiasme, kippenvel: Lee Towers zong voor de laatste keer You’ll Never Walk Alone over de Coolsingel, en we gingen van start.

Het doel: rustig op tempo blijven. Maar ja — deze keer hoefde ik niet zelf na te denken, we hádden een haas. De eerste kilometers gingen te hard; na 5 kilometer stonden we al ruim 30 seconden onder schema. Het stabiliseerde iets, maar bleef te snel. De kilometers gingen niettemin eenvoudig, al brak de zon door en werd het stiekem warmer dan verwacht — en warmer dan bij álle trainingen. Rond kilometer 15 vroeg de loopster of het rustiger kon; prima, we liepen toch onder schema. Vlak voor de halve marathon (doorkomst 1:23) moest ze het tempo alsnog laten gaan en koos ze voor haar eigen race.

Toen, bij kilometer 25-26, de verrassing die ik echt niet zag aankomen: de háás gaf aan moeite te hebben met het tempo. Hij had simpelweg niet zijn dag — kan gebeuren, maar reken maar dat het binnenkomt. Precies op dat punt ga je voor de tweede keer over de Erasmusbrug, normaal al een uitdaging, nu een dubbele. Zelf zat ik er ook minder goed in: mijn hak voelde ik vanaf de start, en na kilometer 20 werd het erger. Een pijnlijke hak én een haas die uitstapt — ik moest mezelf herpakken. Alleen verder dan, net als in de trainingen.

Dat herpakken lukte maar half. De pijn nam toe, de benen werden zwaarder, en wat was het warm. Op zo’n moment zit alles tegen en wordt alles erger dan het is. Het moreel zakte zó ver dat ik rond kilometer 30 heb stílgestaan bij een drankpost — even koelen met water. Ik zag dat de 2:48 er niet meer in zat, en bij kilometer 30 ben je verleidelijk dicht bij de finishzone om uit te stappen. Gelukkig kon ik mezelf overtuigen: je hebt niet voor niets getraind, en uitlopen onder je gewenste tijd is altijd nog beter dan uitstappen.

En toen gebeurde er iets moois. Zodra ik besloot dat uítlopen ook goed was, kwam er een tweede adem. De vrouw met wie ik was gestart haalde me in — wat een topper, zij hield haar eigen tempo wél vol. Bij kilometer 37 stonden twee zakenrelaties met een bidon en aanstekelijk enthousiasme. En dan dat Rotterdamse publiek: op sommige plekken twintig rijen dik, juichend, feestend — niet te beschrijven zo mooi. De pijn was er nog, maar de glimlach ook. De laatste kilometers waren zwaar en nooit meer echt op tempo, maar ik finishte láchend: 2:56:34.

Mijn kilometertijden (uit de GPS-data)

Eén blik op mijn splits en je ziet het hele verhaal terug: de te snelle start, het kantelpunt na de Erasmusbrug en de zware slotfase (mijn horloge klokte 42,6 km).

PuntDoorkomstTempo (per 5 km)
5 km0:19:493:57 /km
10 km0:39:223:54 /km
15 km0:59:113:57 /km
20 km1:19:023:58 /km
Halve marathon± 1:23:30–
25 km1:39:074:01 /km
30 km1:59:544:09 /km
35 km2:21:494:23 /km
40 km2:45:254:43 /km
Finish (42,195 km)2:56:34slotstuk
Doorkomsten NN Marathon Rotterdam, 14 april 2024.

Na de finish: van 10 km-PR naar een half jaar niet lopen

De pijn bleef na de marathon. Twee weken later stond er nog een 10 kilometer-wedstrijd op de planning; de eerste kilometers waren heftig en ik overwoog na 3 kilometer uit te stappen. Toch doorgezet — en gek genoeg zelfs een PR gelopen. Daarna bleek de blessure echter erger dan gehoopt. Gas terug, en opnieuw naar de specialisten. Via fysio en huisarts volgde een echo: mogelijk een Haglundse exostose, wat zelfs een operatie zou kunnen betekenen. Een enorme terugslag. Om het zeker te weten werd een MRI ingepland — inmiddels was het augustus.

Vóór die MRI had ik nog een massage, en de masseuse zei iets dat alles zou veranderen: “weet je dat je enorm scheef staat?” Omdat ik eerder goede ervaringen had bij een chiropractor, ging ik daarheen. En inderdaad: ik stond flink scheef — terugkijkend kan dat alleen door die valpartij zijn ontstaan. De scheefstand zorgde voor overcompensatie en dus voor de pijn. Al na de éérste behandeling trok de ergste last weg en mocht ik voorzichtig proberen te lopen: bijna pijnvrij. De MRI heb ik nog ondergaan, maar de arts zei het eigenlijk al: de ontstekingen waren zichtbaar, én het probleem was waarschijnlijk opgelost.

Hoe blij ik was na bijna een half jaar niet hardlopen? Enorm. En ook een beetje stom voelde het: was ik maar meteen daarheen gegaan, dan had ik Rotterdam zonder pijn gelopen en die supervorm kunnen benutten. Maar vooral: blij dat ik weer kon lopen, nog steeds tevreden met de tijd — en met een nieuw doel. Eind 2024 stond vast: 2025 zou in het teken staan van de marathon van Amsterdam, het volgende NK.

Het verschil met mijn eerste marathon

Wat me achteraf opvalt, is hoe verschillend twee marathons kunnen zijn. Hannover was klein en overzichtelijk, met een vlekkeloze voorbereiding, vrieskou aan de start en een race waarin ik van begin tot eind de controle had. Rotterdam was het tegenovergestelde: een mega-evenement met onbeschrijflijk publiek, een voorbereiding vol tegenslag, onverwachte warmte en een race waarin ik alles moest herpakken wat los kon raken. Beide finishte ik binnen de drie uur — maar de tweede leerde me tien keer meer dan de eerste. Precies daarom zeg ik nu: je éérste marathon loop je voor de ervaring, je tweede leert je wie je bent als het tegenzit.

Wat deze marathon Rotterdam ervaring mij leerde

  • De perfecte voorbereiding bestaat (bijna) niet. Je hebt vaker wél met kleine tegenslagen te maken dan niet. Blijf rustig en zet herstel op één.
  • Geblesseerd doortrainen is onverstandig. Blijf actief op de fiets, ga naar een specialist — en zoek dóór als de klachten blijven. Bij mij bleek de oplossing (chiropractor) twee behandelingen te kosten, na maanden tobben.
  • Neem een val serieus. Ook als de pijn snel wegtrekt: een flinke klap kan je lichaam scheef zetten en maanden later pas echt opspelen.
  • Een haas is geen garantie. Blijf zelf voelen wat je tempo doet — een te snelle start wreekt zich ná kilometer 30, haas of niet.
  • Uitlopen is ook winnen. Het moment dat ik uitstappen losliet en uitlopen omarmde, kwam de tweede adem — en de glimlach.
  • Publiek is brandstof. Twintig rijen dik langs de Coolsingel — plan je mentale dips rond de plekken waar het publiek staat.

Veelgestelde vragen over de marathon van Rotterdam

Is de marathon van Rotterdam zwaar?

Het parcours is grotendeels vlak en snel, met de Erasmusbrug (die je twee keer over gaat) als bekendste “klim”. De grootste uitdagingen zijn het weer — half april kan verrassend warm zijn — en de verleiding om in het enthousiasme te snel te starten. Het publiek behoort tot het beste van Nederland.

Kun je een marathon lopen met een blessure?

Mijn ervaring zegt: het kan soms, maar het is onverstandig — en het kan je maanden kosten, zoals bij mij. Laat klachten altijd door een specialist beoordelen vóór de race, en onthoud dat sommige blessures tijdens het lopen (met warme spieren) minder voelbaar zijn dan erbuiten. Dit is persoonlijke ervaring, geen medisch advies.

Hoe kom je aan een startbewijs voor Rotterdam?

Inschrijven gaat via de officiële site van de NN Marathon Rotterdam; de marathon is populair en zit vaak snel vol, dus wees er op tijd bij. Kijk voor meer races in onze kalender met hardloopwedstrijden in Nederland.

Op naar nummer drie

Rotterdam werd niet de tijd waarop ik hoopte, maar wel de marathon die me het meest heeft geleerd — over luisteren naar je lijf, over tempo-discipline en over doorzetten én loslaten op het juiste moment. En soms moet het eerst mislukken voordat het lukt: anderhalf jaar later stond ik aan de start in Amsterdam en liep ik 2:44:40. Dat verhaal lees je hier. Zelf toewerken naar jouw marathon? Begin met de basis in ons marathon trainingsschema en lees ook hoe mijn eerste marathon verliep.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven